Hoe Gabriella Gould haar film Balls and Chains naar internationale festivals bracht

De eerste festivalselecties

Aan het begin van haar vierde jaar stuurde Gabriella de film naar verschillende festivals. “Ik hoopte natuurlijk op een selectie, maar ik deed het ook als oefening voor mijn afstuderen.” Zonder er veel van te verwachten ging ze verder met haar afstudeerproject. Vlak voor een schouwpresentatie - een spannend moment voor veel studenten omdat hier feedback op gemaakt werk wordt gegeven – kreeg ze tweemaal een mail met een selectie. “Ik was best gespannen en ineens las ik ‘congratulations’, ik ging met zelfvertrouwen de schouw in!” Één van de selecties was voor Kaboom “Toen werd het ineens heel echt, omdat het een fysiek festival is. Ik wist direct: straks zit ik in een zaal waar mijn film te zien is.”

Toen het script niet werkte

Oorspronkelijk had Gabriella een script met dialogen tussen twee honden. Ze nam alle dialogen op in de studio en monteerde ze, maar bij de final edit werkte het niet. “Ik had de audio erin gezet en het klopte gewoon niet. Ik dacht: nu werkt de hele film niet meer zoals ik het had bedacht.” Ze probeerde de audio te verplaatsen, andere versies te maken, maar niets hielp. Tot ze een export zonder tekst maakte, alleen ademhaling. “Ineens klikte het. De intensiteit en de lichamelijkheid kwamen juist zonder tekst veel meer tot leven.” Ze besloot alles te schrappen. “Toen kwam er vrijheid in het editen. Achteraf is dat de reden dat de film zo goed werkt. Je focust nu op de kamer, de sensaties en de ongemakkelijkheid van de geluiden.”

Leren vertrouwen op intuïtie

Gabriella dacht lang dat een goede regisseur precies moet weten wat zij wil vertellen. “Balls and Chains begon intuïtief en dat was heel anders. Ik dacht: deze film heeft geen duidelijk conflict en ik kan niet precies uitleggen wat de betekenis is. Een docent had al vaker gezegd dat ik op mijn intuïtie moest vertrouwen, maar pas bij dit project landde dat echt. Ik durfde het aan om nog niet precies te weten waarom ik de film maakte. Toen ontdekte ik dat een intentie zich soms pas tijdens het maakproces toont en daar moest ik op leren vertrouwen.”

Perfectionisme loslaten

Gabriella volgde eerder een mbo opleiding en kent de klassieke pipeline: idee, schrijven, storyboard, moving storyboard, uitwerken, editen, compositing. Zo werkte ze ook aan deze film. “Vaak zie ik het eindproduct al voor me en wil daar dan zo snel mogelijk naartoe, maar dat kan niet.” Bij een lastige scène worstelde ze met schaduwen van tralies. Een docent zei: “Je zit er te dicht op. Je moet het idee geven, niet perfect laten zien.” Dat hielp haar perfectionisme los te laten.

Wat de opleiding haar bracht

Tijdens een testscreening zag Gabriella haar film voor het eerst op groot doek, met goed geluid en muziek van een conservatoriumstudent. “Ik werd een beetje emotioneel, omdat ik mijn toekomst ineens duidelijk voor me zag. Dit is iets wat ik al sinds jongs af aan wil en de reden dat ik naar ArtEZ kwam. En nu zat ik daar naar mijn eigen film te kijken. Ik dacht: het is al waar. Ik bén al regisseur. De opleiding gaf mij niet alleen technische skills, maar ook vertrouwen om mijn eigen stem te volgen en samen te werken met andere makers.”

Boodschap aan studiekiezers

“Maak geen film vóór festivals”, zegt Gabriella. “Maak hem voor jezelf. Voor je eigen ontwikkeling. Of om een verhaal dat jij belangrijk vindt de wereld in te brengen. Je mag groot dromen, maar de lat leg je voor jezelf. Je komt er niet door te maken wat je denkt dat festivals willen zien, maar door steeds eerlijker en dichter bij jezelf te werken. Animation Design leert je animeren, maar vooral hoe je groeit als maker en regisseur: met geduld, feedback en het lef om soms alles wat je bedacht had weer los te laten.”